ديروز شيطان را ديدم . در حوالي ميدان . بساطش را پهن كرده بود ، 

فريب مي فروخت . مردم دورش جمع شده بودند ، هياهو مي كردند و

  هول مي زدند و بيشتر مي خواستند . توي بساطش همه چيز بود :

غرور ، حرص ، دروغ و خيانت ، جاه طلبي و قدرت . هر كس چيزي

مي خريد و در ازايش  چيزي مي داد . بعضي ها تكه اي از قلبشان را

 مي دادند و بعضي پاره اي از روحشان را . عده اي هم ايمان و آزادگي

  را به مفت دو دستي تقديم شيطان مي كردند .

شيطان مي خنديد و دهانش بوي گند جهنم را مي داد . حالم را به هم

 مي زد ، دلم مي خواست همه ي نفرتم را توي صورتش تف كنم .

انگار ذهنم را خواند ، موذيانه خنديد و پرسيد : من كاري با كسي ندارم

فقط گوشه اي بساطم را پهن كردم و آرام آرام نجوا مي كنم ، باور كن ، !

 نه قيل و قال مي كنم .و كسي هم مجبور نمي كنم از من چيزي بخرد ،

خودت كه مي بيني آدم ها خودشان دور من جمع مي شوند . 

 جوابش را ندادم ، آن وقت سرش را نزديك تر آورد و گفت : البته تو با

اينها فرق داري تو زيركي و قلب كوچكت با خداست و همين چيزها آدم

را نجات مي ده . اينها ساده اند و گرسنه . به جاي فريب هر چيزي

 مي خورند .

از شيطان بدم مي آمد ، اما حرف هايش شيرين بود . گذاشتم كه خوب

حرف بزند . و او هي گفت و گفت و گفت . ساعت ها كنار بساطش

نشستم . تا اين كه چشمم به جعبه ي عبادت افتاد . دور از چشم شيطان آن

 را برداشتم و توي جيبم گذاشتم . با خودم گفتم : بگذار يك بار هم كه شده

  كسي چيزي از شيطان بدزدد . بگذار يك بار هم آن فريب بخورد .

به خانه آمدم و در جعبه ي كوچك عبادت را باز كردم . توي آن اما جز

غرور چيزي ديگر نبود . جعبه ي عبادت از دستم افتاد و غرور توي

اتاقم ريخت . فريب خورده بودم .

دستم را روي قلبم گذاشتم ، نبود . فهميدم كه آن را كنار بساط شيطان

 جا گذاشتم .تمام راه ، را دويدم و تمام راه را خدا خدا كردم مي خواستم

يقه ي نامردش را بگيرم ، عبادت دروغي اش را توي سرش بكوبم و قلبم

 را ازش پس بگيرم .

به ميدان رسيدم شيطان اما نبود .

آن وقت نشستم و هاي هاي گريه كردم ، از ته دل.  اشك هايم كه تمام شد

، بلند شدم ، آره بلند شدم تا بي دلي ام را از خود ببرم ، كه صدايي شنيدم

  .صداي قلبم را . پس همان جا بي اختيار به سجده افتادم و زمين را

بوسيدم . به شكرانه ي قلبي كه پيدا شده بود .